Bawal Pag-usapan

Hindi ko alam kung paano ko sisimulan ang blog ko ngayong araw. Nais kong ikwento ang mga nangyari pero hindi ako sigurado saan magsisimula.

However, let me just start with this phrase; “Loving someone doesn’t necessary mean you have to be in relationship with him/her. You can love without owning that person, because no one owns anyone.”

Noong high school ako, nagmamadali akong ma in love. At tulad ng ibang kabataan, gusto kong maranasan yung inilalarawan nilang “heaven” kapag kapiling mo yung taong nagbibigay ng kahulugan sa pagtibok ng puso mo.  Kaya naman gusto ko agad magkaroon ng boyfriend.

Pero mali pala, sa kadahilanang kahit na hindi mo kasintahan ang isang tao, pwede mo pa rin siyang mahalin. Kaya nga hindi ako naniniwala sa prinsipyo ng give and take. Because when you give, you should not expect anything in return. You give, because you love and not because you are expecting to gain something. Kung ang prinsipyo ng give and take ang paiiralin, sa aking palagay, lagi lang tayong masasaktan. Lagi lang tayong mabibigo at aasa.

Kanina, naglalakad kami sa kahabaan ng Ocampo St. Ramdam ko talaga ang pagsakit ng paa. Pinupulikat ako. Pero bale wala ang sakit kasi siya ang nasa tabi ko. Naglalakad kami habang tinatanglawan ng buwan sa langit. Tila isa itong mata na nagbabantay at kinikilig sa manaka-nakang pagdidikit ng aming mga braso. Habang magkausap kami, nais kong hawakan ang kanyang mga kamay. Malalim na rin ang gabi ngunit ayoko pang umuwi dahil makalipas ang halos tatlong taon, ngayon na lamang kami nakapag-usap ng ganito. Ibinahagi niya ang mga bagay na hindi niya naibabahagi sa iba. Nagbukas siya ng sarili, at ikinuwento ang lamang ng isip niya. He shared about his dreams, goals and also frustrations. Muli ko rin namang binuksan ang puso ko para sa kanya. Komportable akong kasama siya, naibabahagi ko rin sa kanya ang mga bagay na bihira ko ikuwento sa ibang tao. Para siyang walking diary. Pero isang topic lang naman ang hindi ko kayang sabihin sa kanya ng personal, at ito ay ang katotohanang espesyal at mahalaga siya sa akin. Hindi ko alam kung ito na nga ba ang pag-ibig o simpleng romance lang. Because as they say, romance is easy, love is not. Gayunpaman, batid ko naman na may espesyal siyang lugar sa puso ko. Isang lugar na binuksan ko lamang para sa kanya at siguradong wala nang makakapasok pang iba.

Minsan na siyang dumaan at pagkatapos ay agad ring lumisan. At ngayon, muli na naman siyang naligaw sa dating landas na tinahak. Bagama’t iniwan niya itong baku-bako noon, muli siyang pinayagang pumasok.

First time

Hindi naman tayo magkakilala pero sinamahan mo ako maglakad. 

Hinatid mo ako hanggang sa sakayan. Nagkuwentuhan tayo ng mga simpleng bagay tungkol sa atin. Nakakatuwa kang kausap. Sa ilalim ng mga bituin at buwan, lihim akong nakangiti, at sana nakangiti ka rin.

Perstaym ko ata maglakad ng medyo mahaba kasama at kausap ang isang taong bago ko pa lamang nakilala. Nakakatuwa magbahagi ng sarili at makakilala ng bagong kaibigan.

Ito ang una naming pag-uusap pero para bang napakagaan na ng loob ko sa'yo. Kung saan man ito tutungo, sulyapan na lamang natin sa mga buwan at tala.

Walang Magandang Pamagat

Kung mayroon mang dahilan kung bakit ako nagsusulat ngayon, yun ay dahil naging masaya ako kagabi. Ang pagsusulat ay hindi lamang paraan upang ilathala ang mga natatagong kalungkutan, bagkus ito rin ay isang daan upang magbahagi ng kasiyahan. Sa mga nakalipas na buwan, kadalasang naisusulat ko ang aking nararamdaman na may kaugnayan sa kabiguan. Ngayon, nais ko namang magbahagi ng kagalakan at mga aral na aking natutunan.

Hindi naging madali para sa akin ang naging karanasan ko sa aking unang trabaho. Ganun pala ang kalakaran sa isang malaking kumpanyang napasukan ko. Parang isang survival game. Matira ang matibay. Oo hindi ako naging matibay. Dahil kung ang depinisyon ng pagiging matibay ay ang pagtitiis na halos hindi ko nakakasama ang pamilya at mga kaibigan ko, oo naging mahina ako. Pinalipas ko ang isang buwan. Kung iisipin, napakaikli noon. Pero para sa akin, ang katumbas noon ay halos anim na buwan na dahil sa ito'y naging punung-puno na ng mga alaala.

Nilisan ko ang mundong iyon at naghanap ng bagong pugad. At ito na nga ang pinapasukan ko ngayon. Hindi ito sinlaki ng kumpanyang iniwanan ko. Pero di tulad doon, higit na mabait ang mga katrabaho ko. Nasa katamtaman lang din ang bigat ng trabaho. Hindi ito ang passion ko, pero unti-unti ko itong minamahal. Unti-unti kong niyayakap ang bagong pugad na nagturo sa akin muli kung paano lumipad nang minsa'y mabalian ako ng pakpak.

Guni-guni Pagsapit ng Gabi

Matagal-tagal na rin simula nang huli kong bisitahin ang blog na ito. Maraming nangyari sa nakalipas na isang buwan. Nakapunta ako sa airport, dumalaw sa mga nasalanta ng bagyo, naghanap nang taong may sakit na HIV, naghanap ng binahang eskwelahan, umalis sa trabaho at naglagay ng bangs.

Lumipas ang isang buwan na hindi ko na naman namamalayan. Halu-halong emosyon ang naramdaman ko, pero nangibabaw dito ang kalungkutan at kapaguran. Hindi umayon sa plano ko ang mga pangyayari. Ang inakala kong para sa akin, hindi naman pala. Pilit na ipinagkasya ang size 9 na sapatos sa size 10 na paa. Kaya sa tagal ng paglalakad at panaka-nakang pagtakbo, nagkaroon ito ng sugat at paltos. Mahapdi. At habang tinitiis ko ang sakit, lalong lumalala ang mga sugat.

At ngayon, hinubad ko na ang sapatos, naglalakad ako nang nakayapak. Hindi alam kung saan patungo. At pagsara ng isang pinto ay hindi nasundan nang pagbubukas ng bintana. Daig ko pa ang kuting na naligaw. Ano na nga ba ang mangyayari sa akin?

Kaytagal kong hinintay ang araw ng aking pagtatapos bilang isang mag-aaral. Pero bakit ngayon, tila higit na madali palang pag-aralan ang mga asignatura sa paaralan kaysa tuklasin ang mga leksyon sa buhay. Higit na ligtas ang isang barko kung ito ay nasa daungan. Ngunit hindi ito nilikha para rito, bagkus ito ay nilikha upang maglayag at makipagsapalaran sa malalaking alon.

Sa kabila ng hindi pag-ayon ng tadhana sa mga nais ko, ipapaubaya ko na lamang sa Diyos ang lahat. Batid ko naman na ang kanyang mga plano ay higit na mabuti kaysa sa mga plano ko para sa aking sarili.

Bente

Noong bata ako, tuwang-tuwa ako tuwing sasapit na ang buwan ng Agosto. Ito ang isa sa mga lagi kong inaabangan dahil ito ang buwan ng aking kaarawan. Isang taon na naman ang nadagdag sa buhay ko. Lumilipas ang panahon, tumatanda na pala ako. Pero hindi ko pa nararamdaman ang pagtanda sa kadahilanang kahit mahirap ang buhay, marami pa ring magagandang bagay na nakapagbibigay sa akin ng saya.

Sa pagsapit ng aking ikadalawampung kaarawan, nais kong magbahagi ng dalawampung aral na aking natutunan. Maaaring ang ilan sa mga ito ay lagi na ring sinasabi ng karamihan, ngunit ibibilang ko pa rin dahil ito ay base sa aking pansariling karanasan.

1. Hindi mahalaga ang anumang titulong nakamit mo, ang mahalaga ay ang pakikisama mo sa mga taong nasa paligid mo.

2. Huwag mong tignan ang mga “beauty magazine”. Ipaparamdam lang ng mga itong pangit ka.

3. Mas madali ang buhay sa pelikula kaysa sa totoong buhay. Kasi kapag nasa kapahamakan na ang bida, pwede siyang iligtas ng writer.

 4.  Samantalahin mo ang iyong kabataan. Huwag kang magmadaling tumanda. Maglaro, tumakbo at makipaghabulan hanggang kaya mo.

5. Hindi natin alam kung ano ang mangyayari sa hinaharap kaya huwag na nating isipin. Mapapagod lang tayo.

6. Ang kahapon ay nakalipas na kaya’t huwag nang balikan. Sabi nga ni Doraemon, ang mga mata natin ay nilikha para makita ang ating daraanan at hindi para balikan ang nakaraan.

7. Hindi madaling magpatawad. Pero mas mahirap na dalhin ang bigat ng kalooban lalo na kapag pinatagal.

8.  Lagi natin kailangang mamili sa pagitan ng kung ano ang gusto natin at kung ano ang dapat nating gawin.

9. Hindi masamang magkamali, kasi ito ang pagkakataon natin upang matuto.

10. Huwag sayangin ang oras sa mga taong hindi ka naman gusto. Mas magiging makabuluhan ang buhay mo kung pagtutuonan mo ng pansin iyong mga nagmamahal sa iyo.

11. Alamin kung ano ang tunay mong gusto at sundin ito. Ganun kasimple, pero hindi ganoon kadali.

12. Huwag magpatangay sa agos ng panahon. Minsan sa pagsunod natin, naliligaw na pala tayo.

13. Isaalang-alang ang payo ng mga magulang mo. Wala silang ibang hangad kundi ang mapabuti ka. Pero sa 

huli, ang pagdedesisyon, sa iyo pa rin manggagaling.

14. Makisama ng mahusay sa lahat ng uri ng tao. Naniniwala akong ang bawat isa sa atin ay may koneksyon. Kung gusto mong makatanggap ng respeto, dapat ito rin ang ibinibigay mo.

15. Kung alam mo kung ano ang magpapasaya sa’yo, alam mo rin kung ano ang nagpapahirap sa’yo. Iwanan ang mga nagpapahirap sa’yo, masyadong maikli ang buhay para maging malungkot.

16. May tamang oras at panahon ang bawat bagay. Huwag masyadong magmadali.

17. Minsan sa isang linggo, pagmasdan mo ang bukangliwayway o di kaya ay ang pagsapit ng dapit-hapon. Ito ang magpapaalala sa’yo na kung may simula, may wakas rin.

18. Alagaan mo ang mga kaibigan mo. Ituring silang kapatid na ipinanganak lamang sa ibang magulang.

19. Ikaw ang driver ng sariling mong buhay. Pero ang Diyos ang nagbibigay ng ilaw sa iyong daraanan. Kaya 

kapag nasa madilim na daan ka, magtiwala ka sa ilaw na gagabay sa iyo sa pinili mong ruta ng iyong kapalaran.

20. Leave excess baggage behind. Smile a lot. Love a lot. Live life.

Walang Magandang Titulo

Nakita mo na ba ang hinahanap mo?

Paano mo makikita kung hindi mo hinahanap?

Bakit mo hahanapin kung hindi naman nawawala?

Kung hindi nawawala, bakit parang may kulang?

Saludo ako sa mga taong nalalaman kung ano ang ninanais ng kanilang puso at may taglay na lakas ng loob para ipaglaban ito. Madalas tayong maligaw sa daan ng buhay ng hindi natin namamalayan. Paminsan-minsan ay lumiliko sa maling landas. Kadalasan ay tumatahak sa daan na hindi dapat puntahan bunga ng curiosidad. 

Sabi ng iba, nakatakda na raw ang kapalaran natin bago pa man tayo isilang sa mundo. Itinakda raw ito ng Diyos na naglalang sa'tin. Samantala, sabi naman ng iba, tayo ang gumagawa ng sarili nating kapalaran. Medyo magulo, ano ba talaga ang tama?

May mga pagkakataon na kailangan nating mamili sa pagitan ng mga bagay na NAIS nating gawin at sa mga bagay na DAPAT nating gawin. Para sa'kin higit itong mahirap kaysa pamimili kung kaliwa ba o kanan. Mas madali kasi kung papipiliin ka na lang sa tama o mali kaysa papiliin ka kung ano ang iyong nais at kung ano ang dapat gawin. Ang masaklap dito, marami kang dapat isaalang-alang, mga damdaming masasaktan at mga buhay na maaaring malihis rin ng daan. Sa isang desisyong gagawin mo, hindi lang buhay mo ang maaaring maapektuhan, kundi buhay rin ng maraming tao sa paligid mo. Kaya kadalasan, mas pinipili natin kung ano ang makakabuti sa nakakarami, kahit pa hindi ito ang makakabuti sa'tin.

THESIS- it!!

I was browsing my old notes a while ago until my eyes stopped on a page of my notebook which is about thesis writing. Well, thesis writing is one of the most unforgettable subjects for me in college. It was like tasting an unfamiliar food for the first time. You may not like it at first because of its unfamiliarity, but if you tasted it again for the second time, there is something in it that started to interests you. And because of curiosity, you tasted it again until your taste buds get used to its unique taste. Thesis writing wasn’t even my favourite or hated subject, but through it I learned a lot of things.

Let me share to you some of these things. Let’s start from the academic side of it.

Before choosing a topic you, as the researcher, should know first the purpose of conducting your research. According to my notes, research is conducted to find answers to questions through the process of applying scientific procedures.  It may sound very technical to you but it is self-fulfilling when you able to contribute something to the society through finding an answer to a specific problem. After knowing the purpose of research, the next step is choosing your thesis topic. This is the first step of the thesis writing. Choose a topic that really interests you. It must be something within your specialization. Aside from this, it must also be researchable, manageable and has significance in the present time. To put it simply, choosing a topic is like choosing the one whom you will love. He/She might not right, but important to you. You would know every aspect of his/her personality. You would not get tired of him/her. And most of all, you are willing to defend him/her until the end. Now that you have a topic in mind, formulating the title (the title may change at the end of the study), writing the objective (or statement of the problem) and introduction is the next step. Afterwards, you can now write the succeeding chapters in thesis writing. You must be careful in conducting your research. Always make sure that every step you’ll do is correct because thesis writing is like a domino effect. A mistake on the first step may also cause an error on the other chapters.

Thesis writing is not only limited to academic purposes, it could also help you to know and understand more about your own self. It could help you find your life’s purpose.

During our first meeting in this subject, Dean Ludz (my thesis teacher) asked each one of us what comes to our mind when we heard of the word “thesis”. Some said “challenging” while others said “sleepless nights”. On the other hand, I said “it’s a test of personality”. Thesis writing will not only assess your knowledge and skills but also your behaviour as an individual.

You may choose to do your research either alone or by group. The kind of thesis that you are working into varies on the number of researchers; 1-3applied research, 4-5 researchers-PR/advertising, 5-6-video production. In my case, we’re 5 in our group so we did a video production thesis. In choosing your group mates, I suggest that you should not group with your friends if you know that your friendship has no strong foundation. But if you trust them with all of your heart, the go choose them. Based on my experiences in working with group, I made a top 10 do’s and don’ts that I want to share to you.

Top 10

1. LOVE your group mates as you love yourself. Any misunderstanding during thesis writing should not affect your friendship. At the end of the day, each of you will rely on each other, because you are GROUP MATES.

2. Communicate more often.

3. Be open-minded and respect everyone’s idea.

4. Do not be insecure on other groups. Their thesis is different from your thesis. Trust yourself and your group mates.

5. Everyone should be present and should contribute in doing major parts of the paper. 7. During overnights, it should really be overnight and not SLEEPOVER.

6. If conflict arise (it may be personal or about the research) discussed it with the group. HATE THE SIN AND NOT THE SINNER.

7. Important matters that are discussed within the group should remain only in the group. DON’T SPREAD RUMORS ABOUT YOUR OWN GROUP.

8. Refrain from using social media and avoid any distractions while writing the thesis.

9. Spend time together. Share stories and laugh more often. Create good memories.

10. Forget the bad experiences but learn from it. Always cherish the good times you spend with your thesis mates.

 Furthermore, selecting the best thesis adviser for your thesis also matters. Choose an adviser that is not only knowledgeable with your topic but also willing to help you as well. They serve as a guide for you to complete the whole process. They are like the fire that cooks the food when all the ingredients you needed in thesis writing is complete. In my experience, I am lucky to have not only a guide but an angel that helped us to survive the thesis writing (he will be flattered when he read it).

Sometimes, in other cases, the thesis teacher’s instruction conflicts with the thesis adviser’s. In this case, find the line of similarity. It’s hard to be in the middle but you have to stay there to avoid larger conflict. You have to carefully select the messages you convey on each party. You have to be faithful on both of them.

College life is not just about thesis writing. Don’t be stressed about it. Just do your part and enjoy everything. When I say everything, it’s not just about the good time but also the hard times. Remember that the fire that melts the cheese is the same fire that hardens the steel. Hard times are always part of our life. It’s like a coffee, at first sip, you’ll taste its bitterness but as you go on you’ll taste its sweetness.

Lastly learn to say thank you to all the people that helped you. May it be the tricycle driver that taught you the right way to your interviewee or your classmate that lend his/her camera to you. Learn to look back to these people because all of them contribute to your success. And most of all, thank the Almighty Father who made everything impossible possible.

“Never give up, though it’s hard not to give up”

Hope I’ve share something with you.:)