All is Well

It's always good to have a conversation about life. We always busy talking about work, everyday routine and life of other people, but we rarely talk about life.

There are really some things that are beyond our control. Nitong mga nakalipas na araw, madalas akong makagawa ng mali sa trabaho. Di ko maiwasang hindi mainis sa sarili ko dahil sa mga kapalpakan ko. Pero ganun naman talaga, hindi naman tayo perpekto para hindi magkamali. Pero sa kabilang banda, hindi dapat ito gawing excuse para gumawa ng mali. Kaya naman dalangin ko na tulungan ako ng Diyos na lalong maging mahusay sa trabaho.

Kaya naman masarap sa pakiramdam na paminsan- minsan ay huminto at magreflect. Suriin ang mga nangyari sa buhay. Nakasalalay naman sa ating sariling pananaw ang buhay. Nasa pagpili lang nang anggulong titingnan. Kaya minsan, sa kabila ng mga di kanais- nais na pangyayari, piliin na lang nating tingnan yung magandang anggulo. Minsan kailangan natin lokohin ng kaunti ang puso, tulad nga ng sabi sa pelikula "All is Well"

Not Just My Ordinary Sunday

“That was just three hours. But it is one of the best three hours of my life. We played and we had fun.”

Isa na namang first time esperience. Nakasakay ako ngayon sa LRT pauwi. Pinili ko na lang magsulat dahil nilalabanan ko ang antok. Antok na dala ng pagod. Parang mga batang paslit na excited sa paghawak ng raketa. Hinahabaol ang bola saan man ito magpunta. May mga sandaling hindi kami nagsasalita, ngunit nagkakaintindihan naman an gaming mga raketa at bola. Para kaming mga musmos na naglalaro sa kalsada. Walang pakialam sa pawis at sa itsura. Ineenjoy ang bawat minuto at oras na kami’y magkasama.

“That was just three hours. But it is one of the best three hours of my life. We played and we had fun.”

Bawal Pag-usapan

Hindi ko alam kung paano ko sisimulan ang blog ko ngayong araw. Nais kong ikwento ang mga nangyari pero hindi ako sigurado saan magsisimula.

However, let me just start with this phrase; “Loving someone doesn’t necessary mean you have to be in relationship with him/her. You can love without owning that person, because no one owns anyone.”

Noong high school ako, nagmamadali akong ma in love. At tulad ng ibang kabataan, gusto kong maranasan yung inilalarawan nilang “heaven” kapag kapiling mo yung taong nagbibigay ng kahulugan sa pagtibok ng puso mo.  Kaya naman gusto ko agad magkaroon ng boyfriend.

Pero mali pala, sa kadahilanang kahit na hindi mo kasintahan ang isang tao, pwede mo pa rin siyang mahalin. Kaya nga hindi ako naniniwala sa prinsipyo ng give and take. Because when you give, you should not expect anything in return. You give, because you love and not because you are expecting to gain something. Kung ang prinsipyo ng give and take ang paiiralin, sa aking palagay, lagi lang tayong masasaktan. Lagi lang tayong mabibigo at aasa.

Kanina, naglalakad kami sa kahabaan ng Ocampo St. Ramdam ko talaga ang pagsakit ng paa. Pinupulikat ako. Pero bale wala ang sakit kasi siya ang nasa tabi ko. Naglalakad kami habang tinatanglawan ng buwan sa langit. Tila isa itong mata na nagbabantay at kinikilig sa manaka-nakang pagdidikit ng aming mga braso. Habang magkausap kami, nais kong hawakan ang kanyang mga kamay. Malalim na rin ang gabi ngunit ayoko pang umuwi dahil makalipas ang halos tatlong taon, ngayon na lamang kami nakapag-usap ng ganito. Ibinahagi niya ang mga bagay na hindi niya naibabahagi sa iba. Nagbukas siya ng sarili, at ikinuwento ang lamang ng isip niya. He shared about his dreams, goals and also frustrations. Muli ko rin namang binuksan ang puso ko para sa kanya. Komportable akong kasama siya, naibabahagi ko rin sa kanya ang mga bagay na bihira ko ikuwento sa ibang tao. Para siyang walking diary. Pero isang topic lang naman ang hindi ko kayang sabihin sa kanya ng personal, at ito ay ang katotohanang espesyal at mahalaga siya sa akin. Hindi ko alam kung ito na nga ba ang pag-ibig o simpleng romance lang. Because as they say, romance is easy, love is not. Gayunpaman, batid ko naman na may espesyal siyang lugar sa puso ko. Isang lugar na binuksan ko lamang para sa kanya at siguradong wala nang makakapasok pang iba.

Minsan na siyang dumaan at pagkatapos ay agad ring lumisan. At ngayon, muli na naman siyang naligaw sa dating landas na tinahak. Bagama’t iniwan niya itong baku-bako noon, muli siyang pinayagang pumasok.

First time

Hindi naman tayo magkakilala pero sinamahan mo ako maglakad. 

Hinatid mo ako hanggang sa sakayan. Nagkuwentuhan tayo ng mga simpleng bagay tungkol sa atin. Nakakatuwa kang kausap. Sa ilalim ng mga bituin at buwan, lihim akong nakangiti, at sana nakangiti ka rin.

Perstaym ko ata maglakad ng medyo mahaba kasama at kausap ang isang taong bago ko pa lamang nakilala. Nakakatuwa magbahagi ng sarili at makakilala ng bagong kaibigan.

Ito ang una naming pag-uusap pero para bang napakagaan na ng loob ko sa'yo. Kung saan man ito tutungo, sulyapan na lamang natin sa mga buwan at tala.

Walang Magandang Pamagat

Kung mayroon mang dahilan kung bakit ako nagsusulat ngayon, yun ay dahil naging masaya ako kagabi. Ang pagsusulat ay hindi lamang paraan upang ilathala ang mga natatagong kalungkutan, bagkus ito rin ay isang daan upang magbahagi ng kasiyahan. Sa mga nakalipas na buwan, kadalasang naisusulat ko ang aking nararamdaman na may kaugnayan sa kabiguan. Ngayon, nais ko namang magbahagi ng kagalakan at mga aral na aking natutunan.

Hindi naging madali para sa akin ang naging karanasan ko sa aking unang trabaho. Ganun pala ang kalakaran sa isang malaking kumpanyang napasukan ko. Parang isang survival game. Matira ang matibay. Oo hindi ako naging matibay. Dahil kung ang depinisyon ng pagiging matibay ay ang pagtitiis na halos hindi ko nakakasama ang pamilya at mga kaibigan ko, oo naging mahina ako. Pinalipas ko ang isang buwan. Kung iisipin, napakaikli noon. Pero para sa akin, ang katumbas noon ay halos anim na buwan na dahil sa ito'y naging punung-puno na ng mga alaala.

Nilisan ko ang mundong iyon at naghanap ng bagong pugad. At ito na nga ang pinapasukan ko ngayon. Hindi ito sinlaki ng kumpanyang iniwanan ko. Pero di tulad doon, higit na mabait ang mga katrabaho ko. Nasa katamtaman lang din ang bigat ng trabaho. Hindi ito ang passion ko, pero unti-unti ko itong minamahal. Unti-unti kong niyayakap ang bagong pugad na nagturo sa akin muli kung paano lumipad nang minsa'y mabalian ako ng pakpak.

Guni-guni Pagsapit ng Gabi

Matagal-tagal na rin simula nang huli kong bisitahin ang blog na ito. Maraming nangyari sa nakalipas na isang buwan. Nakapunta ako sa airport, dumalaw sa mga nasalanta ng bagyo, naghanap nang taong may sakit na HIV, naghanap ng binahang eskwelahan, umalis sa trabaho at naglagay ng bangs.

Lumipas ang isang buwan na hindi ko na naman namamalayan. Halu-halong emosyon ang naramdaman ko, pero nangibabaw dito ang kalungkutan at kapaguran. Hindi umayon sa plano ko ang mga pangyayari. Ang inakala kong para sa akin, hindi naman pala. Pilit na ipinagkasya ang size 9 na sapatos sa size 10 na paa. Kaya sa tagal ng paglalakad at panaka-nakang pagtakbo, nagkaroon ito ng sugat at paltos. Mahapdi. At habang tinitiis ko ang sakit, lalong lumalala ang mga sugat.

At ngayon, hinubad ko na ang sapatos, naglalakad ako nang nakayapak. Hindi alam kung saan patungo. At pagsara ng isang pinto ay hindi nasundan nang pagbubukas ng bintana. Daig ko pa ang kuting na naligaw. Ano na nga ba ang mangyayari sa akin?

Kaytagal kong hinintay ang araw ng aking pagtatapos bilang isang mag-aaral. Pero bakit ngayon, tila higit na madali palang pag-aralan ang mga asignatura sa paaralan kaysa tuklasin ang mga leksyon sa buhay. Higit na ligtas ang isang barko kung ito ay nasa daungan. Ngunit hindi ito nilikha para rito, bagkus ito ay nilikha upang maglayag at makipagsapalaran sa malalaking alon.

Sa kabila ng hindi pag-ayon ng tadhana sa mga nais ko, ipapaubaya ko na lamang sa Diyos ang lahat. Batid ko naman na ang kanyang mga plano ay higit na mabuti kaysa sa mga plano ko para sa aking sarili.

Bente

Noong bata ako, tuwang-tuwa ako tuwing sasapit na ang buwan ng Agosto. Ito ang isa sa mga lagi kong inaabangan dahil ito ang buwan ng aking kaarawan. Isang taon na naman ang nadagdag sa buhay ko. Lumilipas ang panahon, tumatanda na pala ako. Pero hindi ko pa nararamdaman ang pagtanda sa kadahilanang kahit mahirap ang buhay, marami pa ring magagandang bagay na nakapagbibigay sa akin ng saya.

Sa pagsapit ng aking ikadalawampung kaarawan, nais kong magbahagi ng dalawampung aral na aking natutunan. Maaaring ang ilan sa mga ito ay lagi na ring sinasabi ng karamihan, ngunit ibibilang ko pa rin dahil ito ay base sa aking pansariling karanasan.

1. Hindi mahalaga ang anumang titulong nakamit mo, ang mahalaga ay ang pakikisama mo sa mga taong nasa paligid mo.

2. Huwag mong tignan ang mga “beauty magazine”. Ipaparamdam lang ng mga itong pangit ka.

3. Mas madali ang buhay sa pelikula kaysa sa totoong buhay. Kasi kapag nasa kapahamakan na ang bida, pwede siyang iligtas ng writer.

 4.  Samantalahin mo ang iyong kabataan. Huwag kang magmadaling tumanda. Maglaro, tumakbo at makipaghabulan hanggang kaya mo.

5. Hindi natin alam kung ano ang mangyayari sa hinaharap kaya huwag na nating isipin. Mapapagod lang tayo.

6. Ang kahapon ay nakalipas na kaya’t huwag nang balikan. Sabi nga ni Doraemon, ang mga mata natin ay nilikha para makita ang ating daraanan at hindi para balikan ang nakaraan.

7. Hindi madaling magpatawad. Pero mas mahirap na dalhin ang bigat ng kalooban lalo na kapag pinatagal.

8.  Lagi natin kailangang mamili sa pagitan ng kung ano ang gusto natin at kung ano ang dapat nating gawin.

9. Hindi masamang magkamali, kasi ito ang pagkakataon natin upang matuto.

10. Huwag sayangin ang oras sa mga taong hindi ka naman gusto. Mas magiging makabuluhan ang buhay mo kung pagtutuonan mo ng pansin iyong mga nagmamahal sa iyo.

11. Alamin kung ano ang tunay mong gusto at sundin ito. Ganun kasimple, pero hindi ganoon kadali.

12. Huwag magpatangay sa agos ng panahon. Minsan sa pagsunod natin, naliligaw na pala tayo.

13. Isaalang-alang ang payo ng mga magulang mo. Wala silang ibang hangad kundi ang mapabuti ka. Pero sa 

huli, ang pagdedesisyon, sa iyo pa rin manggagaling.

14. Makisama ng mahusay sa lahat ng uri ng tao. Naniniwala akong ang bawat isa sa atin ay may koneksyon. Kung gusto mong makatanggap ng respeto, dapat ito rin ang ibinibigay mo.

15. Kung alam mo kung ano ang magpapasaya sa’yo, alam mo rin kung ano ang nagpapahirap sa’yo. Iwanan ang mga nagpapahirap sa’yo, masyadong maikli ang buhay para maging malungkot.

16. May tamang oras at panahon ang bawat bagay. Huwag masyadong magmadali.

17. Minsan sa isang linggo, pagmasdan mo ang bukangliwayway o di kaya ay ang pagsapit ng dapit-hapon. Ito ang magpapaalala sa’yo na kung may simula, may wakas rin.

18. Alagaan mo ang mga kaibigan mo. Ituring silang kapatid na ipinanganak lamang sa ibang magulang.

19. Ikaw ang driver ng sariling mong buhay. Pero ang Diyos ang nagbibigay ng ilaw sa iyong daraanan. Kaya 

kapag nasa madilim na daan ka, magtiwala ka sa ilaw na gagabay sa iyo sa pinili mong ruta ng iyong kapalaran.

20. Leave excess baggage behind. Smile a lot. Love a lot. Live life.