Huwebes, Enero 28, 2016

Lost but not Forgotten

Sometimes those short and sweet moments are the ones that stayed long in our memories.

Tatlong buwan na ang nakalipas noong una ko siyang makita. Papunta ako noon sa Cagayan de Oro. I was sent by the company I’m working with to help out on the event. That was my first time to travel alone.

My flight was delayed for about an hour or two. I was reading “To Kill a Mockingbird” while waiting for the plane. It was past two o clock then when the crew announced that we can already board the plane. Magkahalong kaba at excitement ang naramdaman ko. Kaba, dahil naiimagine ko, pa’no kung bumagsak yung eroplano? Excitement naman dahil unang pagkakataon kong makapunta sa Mindanao, na dati’y sa mapa ko lang nakikita. Akala ko sa tabi ako ng bintana mauupo, pero hindi pala.

Lumapit siya sa pwesto ko, at sa tabi ng bintana naupo. Kapansin-pansin ang pagiging friendly niya. Habang naghihintay pa kami sa pagsakay ng ibang pasahero, nakipagkwentuhan na siya.

“Hi! Delay ang flight noh.”

“Oo nga eh.”

“Sa’n punta mo?”

“Cagayan De Oro.”

“Bisaya ka?”

“Ahm, hindi.”

Medyo matipid pa ang mga sagot ko sa kanya noong una, dahil kinakabahan pa rin akong mag-isa. Pero napansin ko na mukha naman siyang mapagkakatiwalaan, kaya para mabawasan ang takot at kaba, nakipagkwentuhan na rin ako. Isa pa, matagal-tagal rin ang byahe namin.

“Ikaw, sa’n ka?”, pahabol na sabi ko.

“Sa Cagayan de Oro din. Anong gagawin mo sa Cagayan?”

“Ah, work-related, may event lang kami.”

“Ikaw lang mag-isa?”

“Oo eh, pero may susundo naman sa akin pagbaba sa airport.”

“Ah, mabuti naman. Which company are you related with?”

“With a publishing company. Ikaw?”

“Ako, sa Isuzu. May seminar kami sa Laguna, work-related din, kaya ako napunta dito”.

Parang ang bilis ng isang oras at apatnapung minuto na magkausap kami. We shared little stories, short experiences, smiles and laughter. He described how he was fascinated with the simplicity of living in the province. He showed me a glimpse of Cagayan de Oro through his eyes. He told me how he strived from being a working student to a supervisor at their office. He shared with me how he also wanted to explore Manila and discover new places. In the same way, I also shared a little about myself. I enjoyed that moment with him, approximately 35, 000 feet from the ground, feelings and emotions are floating in the air.

When we already reached, Lagunduingan airport, he requested me to wait for him. He was at first hesitant, but then, he still asked.

“Pwede ko bang makuha number mo?”

“Ahm, sige.”

Sinamahan niya ako hanggang sa paglabas ng airport. Hinintay niya ako hanggang sa dumating na ang sundo ko. Nakatingin siya habang pasakay ako ng kotse. Nakatingin ako sa kanya habang unti-unti na kaming papalayo. 


Miyerkules, Abril 15, 2015

Hindi Kita Boyfriend Pero...

Hindi kita boyfriend pero tuwing umaga gusto ko na ako ang unang babati sa'yo ng "Magandang Umaga".

Hindi kita boyfriend pero gusto kitang makita araw-araw kahit saglit lang.

Hindi kita boyfriend pero sa tingin mo pa lang kinikilig na agad ako, paano pa kaya kung ngumiti ka na, siguradong tunaw na ang puso ko.

Hindi kita boyfriend pero nagpapaganda ako para sa'yo. Para kahit tumingin ka sa iba, ako lang ang tititigan mo.

Hindi kita boyfriend pero sobrang masaya ako sa simpleng biruan natin, paano pa kaya kung magkwentuhan pa tayo tungkol sa buong maghapon.

Hindi kita boyfriend pero nakikita ko ang hinaharap kasama ka.

Hindi kita boyfriend pero sabay tayong umaasa sa mga pangarap kahit gaano ito kahirap abutin, at sabay tayong bumabangon sa bawat pagkabigo.

Hindi kita boyfriend pero alam natin na lagi tayong nakahandang dumamay sa isa't isa.

Hindi kita boyfriend pero sabay tayong umiyak, tumawa, tumalon at panandaliang mabaliw sa panloloko ng tadhana.

Hindi kita boyfriend, pero sana nga boyfriend na lang kita.

Hindi Kita Gusto Dahil...

Hindi kita gusto dahil sa kulay ng balat mo

Hindi kita gusto kasi hindi mo taglay ang mga matang sing kinang ng mga bituin. Hindi ko tuloy masilip kung ano ang nasa kalooban mo.

Hindi kita gusto dahil hindi ka kasing tangkad ni James Yap.

Hindi kita gusto dahil wala sa'yo ang ilong na tulad ng kay Ryan Agoncillo.

Hindi kita gusto dahil masyado kang mabait. Hindi ko tuloy mawari kung paano ka magalit.

Hindi kita gusto dahil hilig mo rin ang mga kantang pinakikinggan ko.

Hindi kita gusto dahil natatandaan mo nang minsang sabihin kong ayoko ng honey glaze chicken sa Jollibee, kahit na hindi ko pa naman talaga ito natitikman.

Hindi kita gusto dahil gusto mo ring mapalapit sa mga taong mahalaga sa'kin.

Hindi kita gusto dahil masaya ako kapag kasama kita. Halos hindi ko napapansin ang oras. 

Hindi kita gusto dahil tinuruan mo ako kung paano magtiwalang muli.

Hindi kita gusto dahil pinaniwala mo ako na mayroong mga natatanging nilalang na katulad mo.

Hindi kita gusto dahil unti-unti na kitang minamahal.

Martes, Enero 27, 2015

Ang Trabaho ay Parang Pag-ibig

May katagalan na rin pala noong huli kong nabisita itong blogsite ko. Medyo naging abala kasi nitong mga nakaraang buwan sa trabaho. Mayroon kaming ginawang campaign para sa brand na hinahawakan ko. Isa na nga pala akong "brand assistant" ngayon sa isang publishing company. Hindi ito ang orihinal na plano noong umalis ako sa cake decorating company na napasukan ko, pero hindi ko akalain na mag-eenjoy ako dito sa bago kong trabaho. Higit na maganda talaga ang mga plano ng Diyos kaysa sa sarili nating plano.

Mahigit isang taon na rin ako rito. Sa kabila nang kalumaan ng building, amoy lumang kagamitan ang iilang lumang tao (biro lang po), marami naman akong bagong natutunan. Mababait din ang mga katrabaho ko. Sa kabila ng pagkakaiba-iba ng ugali, nagkakasundo pa rin naman kami lalo na kung sa pagkain. 

Ito ang unang trabaho na natagalan ko, simula noong makapagtapos ako ng college. Siguro dahil napagod na rin akong magpalipat-lipat. Ang hirap kasi talagang maghanap nang trabahong para sa'yo, parang pag-ibig. 

1. Iyong trabahong gusto mo, ayaw sa'yo, at yung hindi mo inaasahan, sa bandang huli, kayo rin pala ang magkakatuluyan. 

Ilang beses na rin akong na-reject ng mga niligawan kong kumpanya. Walang sinabi ang high heeled shoes at fresh new look make-up ko. Hindi rin yata nabasa yung resume na ipinaabot ko kay Manong guard. Walang text, walang e-mail, walang tawag na dumating. Hindi pa man kami nagkakakilala ng nililigawan ko, basted agad. Ang malupet dyan, yung pinaka pinapangarap kong kumpanya two times pa! Pero never say die! Sabi nga sa kasabihan walang matigas na tinapay sa mainit na kape. Kaya naman sa tuwing magreresign ako sa ibang company, bumabalik ulit ako kay Manong Guard para magpasa ng resume.

Hanggang sa isang araw, sa wakas may tinamaan ang pana ni kupido. Nasa loob lang din pala ng Intramuros ang hinahanap ko. Isang tumbling lang mula sa PLM, kaya sa tuwing pumapasok ako sa trabaho, pakiramdam ko nag-aaral ako ulit. At kung minsan naman kapag tinamaan ng katamaran, iniisip ko yung iniisip ko noong nag-aaral pa ako, si "crush". :)

2. Kung mahal mo, ipaglalaban mo.

Kung mahirap maghanap ng trabaho, aba, mas mahirap maghanap ng trabahong mamahalin mo. Kaya naman kapag nahanap mo na, wag mo nang pakawalan pa. Ipaglaban mo kahit marami pa ang humadlang. 


Maraming mga taong nega sa mundo. Sasabihin sa'yo na iwan mo na siya dahil mababa ang sweldo, masungit ang boss, walang bonus, mabagal ang computer at internet connection, at kung anu-ano pa. Pero dahil nga mahal mo, dapat tanggap mo pati yung mga hindi kagandahan sa kanya. Sabi nga sa Bible, "Whatever you do, work at it wholeheartedly as though you were doing it for the Lord and not merely for people."- Colossas 3:23

3. Huwag nang tumingin sa iba kung committed ka na.

Paano kung nakita mo na 'yong "the one", tapos biglang dumating 'yong "man of your dreams", anong gagawin mo? Naku, dito na masusukat ang iyong katapatan.

May ganitong eksena rin sa trabaho. Ang tahimik na ng buhay ko noon, nang biglang tumawag sila Mr. M, ang pangarap kong kumpanya. Inalok ako ng trabaho. Bahagya akong naguluhan, dahil ang tagal kong naghintay sa offer na yun, pero hindi ko naman matanggap dahil meron na akong kasalukuyang trabaho. Naniniwala kasi ako na kapag may napili na, panindigan na. Siguro hindi talaga iyon para sa'kin, kasi kung para sa'kin 'yon, darating siya sa right time and at the right moment. Naks! 

4. Hindi basehan ng hiwalayan ang pagtatampuhan.

May mga pagkakataong mababadtrip ka. Maiinis ka. At minsan, parang mababaliw pa. Pero relaks ka lang, hindi dahil, hindi kayo okay ngayon, makikipaghiwalay ka na.

Hindi talaga maiiwasan ang pagkakamali, lalo na kung hindi lang naman isang proyekto ang ginagawa mo. Minsan nga 'yong table ko, kasing gulo na rin ng utak ko, dagdag pa ang iilang usapang magulo, hay ewan, ang gulo! Pero ang isang magulong araw, hindi nangangahulugan ng isang buong linggong kaguluhan. Palampasin na lang natin ang minsang hindi pagkakaunawaan, kung kapalit naman nito ay mas mabuting pagsasamahan.

Hindi ka perpekto. Hindi rin sila perpekto. Kaya chill ka lang, wag masyadong mainit ang ulo.

5. Learn from each other and enjoy your relationship.

Sabi ng science teacher namin dati, "opposite attracts". Siguro kasi, upang may matutunan tayo sa isa't isa. 

Huwag nating palampasin ang isang araw na wala tayong bagong malalaman. It is not necessary that it is a new strategy for product development or new conclusion based on the latest research result, sometimes, it is also important for us to learn the simple things in life. Katulad na lamang ng mabuting pakikisama at tamang pakikitungo sa lahat ng officemates, boss man o simpleng empleyado. 

Lahat ng ating mga naging karanasan ay maaari nating baunin sa ating patutunguhan. Pero mahalaga na suriin natin kung alin sa mga ito ang magdudulot sa atin  progreso.

Huwag kalimutang mag-enjoy at pahalagahan ang bawat "moments". 

Hindi ba't mas maganda kung dumating man ang araw na magkahiwalay kayo (kung sakaling hindi pang Forevermore ang story ninyo), alam niyong may natutunan o naibahagi kayo sa isa't isa. Edi kung sakali, mababawasan na ang mga taong "bitter" sa mundo. Lahat tayo, "better". :) (okay lang kahit hindi best)   :)

(Hindi lahat ng nakatala ay base sa personal na buhay ng awtor. Ilan sa mga ito ay bunga lamang ng malikhaing pag-iisip.)






Ang Pagtatrabaho ay Parang Pag-ibig

May katagalan na rin pala noong huli kong nabisita itong blogsite ko. Medyo naging abala kasi nitong mga nakaraang buwan sa trabaho. Mayroon kaming ginawang campaign para sa brand na hinahawakan ko. Isa na nga pala akong "brand assistant" ngayon sa isang publishing company. Hindi ito ang orihinal na plano noong umalis ako sa cake decorating company na napasukan ko, pero hindi ko akalain na mag-eenjoy ako dito sa bago kong trabaho. Higit na maganda talaga ang mga plano ng Diyos kaysa sa sarili nating plano.

Mahigit isang taon na rin ako rito. Sa kabila nang kalumaan ng building, amoy lumang kagamitan ang iilang lumang tao (biro lang po), marami naman akong bagong natutunan. Mababait din ang mga katrabaho ko. Sa kabila ng pagkakaiba-iba ng ugali, nagkakasundo pa rin naman kami lalo na kung sa pagkain. 

Ito ang unang trabaho na natagalan ko, simula noong makapagtapos ako ng college. Siguro dahil napagod na rin akong magpalipat-lipat. Ang hirap kasi talagang maghanap nang trabahong para sa'yo, parang pag-ibig. 

1. Iyong trabahong gusto mo, ayaw sa'yo, at yung hindi mo inaasahan, sa bandang huli, kayo rin pala ang magkakatuluyan. 

Ilang beses na rin akong na-reject ng mga niligawan kong kumpanya. Walang sinabi ang high heeled shoes at fresh new look make-up ko. Hindi rin yata nabasa yung resume na ipinaabot ko kay Manong guard. Walang text, walang e-mail, walang tawag na dumating. Hindi pa man kami nagkakakilala ng nililigawan ko, basted agad. Ang malupet dyan, yung pinaka pinapangarap kong kumpanya two times pa! Pero never say die! Sabi nga sa kasabihan walang matigas na tinapay sa mainit na kape. Kaya naman sa tuwing magreresign ako sa ibang company, bumabalik ulit ako kay Manong Guard para magpasa ng resume.

Hanggang sa isang araw, sa wakas may tinamaan ang pana ni kupido. Nasa loob lang din pala ng Intramuros ang hinahanap ko. Isang tumbling lang mula sa PLM, kaya sa tuwing pumapasok ako sa trabaho, pakiramdam ko nag-aaral ako ulit. At kung minsan naman kapag tinamaan ng katamaran, iniisip ko yung iniisip ko noong nag-aaral pa ako, si "crush". :)

2. Kung mahal mo, ipaglalaban mo.

Kung mahirap maghanap ng trabaho, aba, mas mahirap maghanap ng trabahong mamahalin mo. Kaya naman kapag nahanap mo na, wag mo nang pakawalan pa. Ipaglaban mo kahit marami pa ang humadlang. 

Maraming mga taong nega sa mundo. Sasabihin sa'yo na iwan mo na siya dahil mababa ang sweldo, masungit ang boss, walang bonus, mabagal ang computer at internet connection, at kung anu-ano pa. Pero dahil nga mahal mo, dapat tanggap mo pati yung mga hindi kagandahan sa kanya. Sabi nga sa Bible, "Whatever you do, work at it wholeheartedly as though you were doing it for the Lord and not merely for people. "- Colossas 3:23

3. Huwag nang tumingin sa iba kung committed ka na.


Paano kung nakita mo na 'yong "the one", tapos biglang dumating 'yong "man of your dreams", anong gagawin mo? Naku, dito na masusukat ang iyong katapatan.

May ganitong eksena rin sa trabaho. Ang tahimik na ng buhay ko noon, nang biglang tumawag sila Mr. M, ang pangarap kong kumpanya. Inaalok ako ng trabaho. Bahagya akong naguluhan, dahil ang tagal kong naghintay sa offer na yun, pero hindi ko naman matanggap dahil meron na akong kasalukuyang trabaho. Naniniwala kasi ako na kapag may napili na, panindigan na. Siguro hindi talaga iyon para sa'kin, kasi kung para sa'kin yon, darating siya sa right time and at the right moment. Naks!

4.  Hindi basehan ng hiwalayan ang pagtatampuhan.

May mga pagkakataong mababadtrip ka. Maiinis ka. At minsan, parang mababaliw pa. Pero relaks ka lang, hindi dahil, hindi kayo okay ngayon, makikipaghiwalay ka na.

Hindi talaga maiiwasan ang pagkakamali, lalo na kung hindi lang naman isang proyekto ang ginagawa mo. Minsan nga yung table ko, kasing gulo na rin ng utak ko, dagdag pa ang iilang usapang magulo, hay ewan, ang gulo! Pero ang isang magulong araw, hindi nangangahulugan ng isang buong linggong kaguluhan. Palampasin na lang natin ang minsang hindi pagkakaunawaan, kung kapalit naman nito ay mas mabuting pagsasamahan.

Hindi ka perpekto. Hindi rin sila perpekto. Kaya chill ka lang, wag masyadong mainit ang ulo.

5. Learn from each other and enjoy your relationship.

Sabi ng science teacher namin dati, "opposite attracts". Siguro kasi, upang may matutunan tayo sa isa't isa. 

Huwag nating palampasin ang isang araw na wala tayong bagong malalaman. It is not necessary that it is a new strategy for product development or new conclusion based on the latest research result, sometimes, it is also important for us to learn the simple things in life. Katulad na lamang ng mabuting pakikisama at tamang pakikitungo sa lahat ng officemates, boss man o simpleng empleyado. 

Lahat ng ating mga naging karanasan ay maaari nating baunin sa ating patutunguhan. Pero mahalaga na suriin natin kung alin sa mga ito ang magdudulot sa atin  progreso.

Huwag kalimutang mag-enjoy at pahalagahan ang bawat "moments". 

Hindi ba't mas maganda kung dumating man ang araw na magkahiwalay kayo (kung sakaling hindi pang Forevermore ang story ninyo), alam niyong may natutunan o naibahagi kayo sa isa't isa. Edi kung sakali, mababawasan na ang mga taong "bitter" sa mundo. Lahat tayo, "better". :) (okay lang kahit hindi best)   :)

(Hindi lahat ng nakatala ay base sa personal na buhay ng awtor. Ilan sa mga ito ay bunga lamang ng malikhaing pag-iisip.)



Miyerkules, Nobyembre 5, 2014

Ang LRT at ang Hininga

Nakasakay ako sa LRT kanina. Siksikan dahil rush hour. Uwian ng mga empleyadong pagod sa maghapong pagtatrabaho. Kahit pa ayokong makipagsiksikan, ginawa ko na rin sa kagustuhan kong makauwi. Nasa gitna kami ng byahe nang may maghikab sa harapan ko. Pakiramdam ko panandalian akong na-hypnotized. Magic spell ata ang magic smell na ibinuga nung manong. 

Isa sa mga bagay na mahirap pigilan ay yung paghihikab. Pero pwede naman itong gawin sa maayos na paraan. Mahirap bang takpan ang bibig kapag maghihikab? Sabagay kung nasa LRT nga naman at siksikan, baka oo ang sagot. Ang swerte ng ibang pasahero, lalo na ako, lumabas mula sa bangin ang hangin na hinding-hindi nila makakalimutan ang amoy sa tanang buhay nila.

Kunsabagay, tatlo lang naman pala ang pagpipilian ni Manong. Una, maghihikab siya na para bang nasa bahay lang. Unti-unting ibubuka ng malaki ang nakatikom na bibig sabay pungay ng mata. Isang bagsakan ang buga ng hangin.

Pangalawa, pwede siyang maghikab pero nakatakip ang bibig. Sa ganitong paraan, maitatago ng bahagya ang di kanais- nais na amoy. Pero yung kamay na ipinantakip niya sa bibig niya ay malaya niyang ihahawak sa bakal, na (unconsciously) pwede ko ring mahawakan. At kung anumang ingredients ang nailagay niya doon, sigurado, mabilis na maisasalin sa iba pang mga kamay na hahawak.

At ang ikatlo, pipigilan niya ang paghikab at ililipat sa ibang butas ng katawan ang hangin. Ito ang pinaka-destructive sa lahat, dahil kapag sa iba na dumaan, lalo't hindi kanais- nais ang amoy. 

Kung nagkataon ang ikatlong option ang pinili niya, malamang medyo lumawag sa loob ng tren, dahil kahit malayo pa ang istasyon ng bababaan mo, mapipilitan ka na lang lumabas.

Lunes, Setyembre 1, 2014

Sa Pahina ng mga Aklat (Isang Pagtatangka)

Minamasdan ko siya sa gilid ng aking mga mata. Parang puting papel na nililipad ng hangin sa kawalan ang gaan ng kanyang mga kilos. Naaaliw ang aking mga mata habang pinapanuod siyang nilalagpag at nililigpit ang mga pinggan sa ibabaw ng lamesa. Tinitingnan ko siya ngunit hindi niya ako nakikita.

Isa akong masugid na tagabasa ng kanyang mga iniisip at galaw. Parang isang librong puno ng iba't ibang kwento ang kanyang pagkatao. Marahan kong hinahaplos ang bawat pahina ng kanyang buhay. Hinahayaan kong maglakbay ang aking imahinasyon. Hinahayaan ko ang aking sarili na matuwa, malungkot at magulat sa mga ideyang nakalatag sa aking harapan. Lagi ko siyang iniisip ngunit  hindi niya alam.

Hindi ko na mabitawan ang aking librong binabasa. Nalulunod na ako sa mga salita at emosyon. Unti-unti akong nagiging isang karakter sa aklat. Isang karakter na maaring talakayin at kilalanin sa buong kabanata. Ako ay isang protagonista sa aking sariling imahinasyon ngunit, isang antagonista naman sa bersyon ng iba. Minamahal ko na siya ngunit minamahal niya'y iba.

Hanggang sa ang mga salita ay nawalan ng kahulugan. Hanggang ang mga natagpuang kahulugan ay naging malungkot na emosyon. Hanggang sa ang emosyon ay naglaho.

....Tinitingnan ko siya ngunit hindi niya ako nakikita...
.....Lagi ko siyang iniisip ngunit  hindi niya alam.....
.....Minamahal ko na siya ngunit minamahal niya'y iba....